Podstawowe informacje o terapii niskimi dawkami naltreksonu (LDN)

Podstawowe informacje o terapii niskimi dawkami naltreksonu (LDN)

Terapia niskimi dawkami naltreksonu nie jest jeszcze tak powszechna w Polsce, jak w Stanach Zjednoczonych, a informacje o niej udostępniane są głównie w języku angielskim. W tym artykule przedstawiłem podstawowe informacje o terapii LDN, które pozwolą Ci zapoznać się z tematem

Naltrekson w niskich dawkach (LDN)

Naltrekson jest lekiem z grupy nazywanej antagonistami opioidów. Używa się go w leczeniu uzależnień od opioidów takich jak heroina, czy morfina. Dawka używana w tym celu oscyluje zazwyczaj wokół 50 do 300mg na dobę.

Niskie dawki naltreksonu są używane w leczeniu chorób autoimmunologicznych w Stanach Zjednoczonych od 1985, jednakże w Wielkiej Brytanii oraz Europie zastosowanie te jest stosunkowo nowe. Mimo faktu, że lek ten stosowany jest w bardzo małych dawkach, nie można wykluczyć wystąpienia znacznych efektów ubocznych na początku, jak i przy długotrwałym jego stosowaniu.

Metoda ta została opracowana i rozwijana przez lekarza z Nowego Jorku Dr. Bernarda Bihariego, który zmarł 16 maja 2010r. Dr.Bihari posiadał kwalifikacje z zakresu medycyny internistycznej, psychiatrii oraz neurologii.

Sugerowana metoda terapii:

Twój lekarz zazwyczaj zacznie leczenie od bardzo niskiej dawki, zwiększając ją wraz z upływem tygodni do czasu, aż twój stan się ustabilizuje i wszelkie efekty uboczne miną.

Początkowa dawka jest zmienna, wynosi od 0,5 do 1,5mg i zazwyczaj jest zwiększana przez 4 – 8 tygodni do 4,5mg lub większej. Niektórzy lekarze stosują tą dawkę dwa razy dziennie w przypadku pewnych chorób.

Dla chorób autoimmunologicznych przyjmuje się 1mg jako dawkę początkową i zwiększa przez okres 4 tygodni do uzyskania 4,5mg.

Jednakże dla choroby Hashimoto, syndromu przewlekłego zmęczenia lub fibromialgi, dawka początkowa wynosi 0,5mg i zwiększana jest o 0,5mg tygodniowo, aż dzienna dawka wyniesie 4,5mg.

W przypadku raka, LDN może być przyjmowane w podobnych dawkach, ale musi być odstawiony tydzień przed i tydzień po chemioterapii. Nie dotyczy to tamoxifenu oraz codziennych leków przyjmowanych w raku prostaty.

Jak działa naltrekson

Autyzm:

Wielu lekarzy używało LDN u dzieci autystycznych, zwykle po ocenie eksperta. Temat ten został szeroko omówiony i za mechanizm podejrzewa się mieszankę stanów zapalnych z bezpośrednimi efektami neurologicznymi.

Więcej informacji na ten temat można znaleźć pod tym adresem: www.autismtreatmenttrust.org

Co ciekawe, dawkowanie zdaje się nie być powiązane z wagą pacjenta. Dawki przy podaniu transdermalnym u dzieci są takie same jak u dorosłych w przypadku doustnej drogi podania.

Borelioza:

Coraz częściej lekarze stosują terapię LDN w walce z efektami boreliozy, która jest chorobą zakaźna wywoływaną przez krętki boreliozy przenoszone między innymi przez kleszcze. Czasem choroba ta staje się przewlekła, a objawy imitują wiele innych chorób, w tym zespół przewlekłego zmęczenia.

Choroby autoimmunologiczne:

Mechanizm działania naltreksonu w chorobach autoimmunologicznych i raku jest słabo poznany.

Korzyści ze stosowania leku wynikają prawdopodobnie z przejściowej blokady endorfin. Skutkuje to zwiększeniem ich produkcji przez organizm, co powinno prowadzić do zmniejszenia objawów bólowych i poprawy ogólnego komfortu życia.

Należy spodziewać się wzrostu poziomu endorfin stymulujących układ odpornościowy i wspierających wzrost liczby limfocytów T. Efekt ten zaobserwowano w badaniach Dr.Bihariego. Najwyraźniej wzrost liczby tych komórek przywraca ich prawidłowy balans, a postęp choroby zostaje znacznie zredukowany.

Limfocyty te mogą bezpośrednio stymulować lub przywracać prawidłowe funkcjonowanie układu odpornościowego.

Aktualnie prowadzone jest badanie w celu potwierdzenia tezy, że naltrekson poprawia lub moduluje układ odpornościowy oddziałując na receptory nazywane TLR4. Kilka opublikowanych prac wykazało, że naltrekson wiąże się z receptorami TLR4 i wykazuje klinicznie mierzalne efekty. Jest to widoczne w przypadku choroby Crohna oraz wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego.

Przypisy
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22850250
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/22826216
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/23188075
www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/17222320

Choroby tarczycy:

Pacjenci z chorobami tarczycy często mają silny komponent autoimmunologiczny. Używanie LDN do tłumienia układu odpornościowego prowadzi często do redukcji objawów niedoczynności tarczycy. Pacjenci z chorobami tarczycy muszą być ostrożni podczas rozpoczynania terapii LDN ponieważ efekty mogą pojawić się bardzo szybko i wywołać nadczynność tarczycy jeśli dawka lewotyroksyny nie zostanie odpowiednio zredukowana.

Mechanizm działania w tym przypadku jest dość niejasny, ale najprawdopodobniej oddziaływanie zachodzi poprzez modyfikacje opioidowego czynnika wzrostu(OGF)/szlak endorfinowy.

Przypisy:
www.stopthethyroidmadness.com/ldn/

Katar sienny oraz silne alergie:

Wielu pacjentów doświadczających kataru siennego zauważyło, że ich objawy ustąpiły, gdy rozpoczęli terapie LDN z powodu innej choroby autoimmunologicznej. Dzięki temu wielu pacjentów zmagających się z silnymi alergiami stosuje LDN jako dodatek do ich podstawowej terapii jako środek przeciwhistaminowy.

Najprawdopodobniej mechanizm działania związany jest z receptorami TLR4, niestety nie ma na chwilę obecną żadnych badań poświęconych temu zastosowaniu.

Nowotwory:

Ostatnie badania Dr.Iana Zagona nad odpornym na leki raku piersi pokazały, że naltrekson może powstrzymać komórki rakowe oddziałując na nowy szlak „szlak inhibitorów cyklinozależnych kinaz p21”

Przypisy
www.sciencedaily.com/releases/2013/08/130810063639.htm

Nie zostało to jeszcze potwierdzone drugim badaniem, ale jest prawdopodobne, że zostanie to zrobione w przyszłości. Szlak ten jest obecny w wielu guzach litych, jak i również w dużej części przypadków raka piersi. Wiele ośrodków w Wielkie Brytanii używa po cichu LDN w terapii raka wszelkiego rodzaju. Prof. Angus George Dalgleish, professor onkologii na University College London jest bardzo doświadczony w stosowaniu LDN na raka. Ostatnie przykłady przypadków anegdotycznych, które odniosły korzyści z terapii obejmują raka płuc, 3 przypadki raka żołądka oraz czerniaka złośliwego. Badanie Dr.Zagona ukazuje mechanizm działania w ich przypadku oraz innych nowotworach litych.

Istnieje również terapia łączona nazywana „Metodą Berksona” polegającą na przyjmowaniu kwasu Alfa-Liponowego z LDN o czym można poczytać pod tym adresem: www.anticancer.org.uk/2011/10/q-with-dr-burt-berkson-low-dose.html

Rak jajników:

http://ebm.sagepub.com/content/236/7/883.short

Rak głowy oraz szyi:

http://onlinelibrary.wiley.com/doi/10.1002/hed.21759/abstract;jsessionid=A4BCE56D68 E7329EAD5FBB9FC524EA42.f02t01?deniedAccessCustomisedMessage=&userIsAuth enticated=false

Rak jelit i okrężnicy:

http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/0304383596041195

Rak trzustki:

http://www.sciencedirect.com/science/article/pii/S0304383596045661

Rak nerek:

http://www.nel.edu/pdf_w/23_3/NEL230302A09_Lissoni_rw.pdf

Rak prostaty:

http://www.google.com/patents/US6384044

Toczeń rumieniowaty układowy (SLE)

http://www.lupusuk.org.uk/what-is-lupus/the-symptoms

Podsumowanie:

Nikt nie jest tak naprawdę pewien jak działa LDN, istnieje wiele możliwości do zbadania. Ze względu na ilość mechanizmów biologicznych, na które wpływa inhibicja receptorów, z którymi wiąże się naltrekson, nie jest to zaskakujące, a badania są nieustannie prowadzone w różnych obszarach. Najbardziej ekscytująca jest widoczna możliwość powstrzymania wielu chorób autoimmunologicznych, a co bardziej ekscytujące, możliwość powstrzymania wzrostu oraz rozprzestrzeniania pewnych rodzajów guzów u zwierząt.

Używanie naltreksonu w niskiej dawce, a występowanie skutków ubocznych

Wielu pacjentów, którzy zaczęli przyjmować LDN nie doświadcza żadnych znacznych efektów ubocznych.

Na początku symptomy twojej choroby mogą się pogorszyć np. w stwardnieniu rozsianym, a objawia się to poprzez nasilone uczucie zmęczenia albo wzrost spastyczności. W przypadku stwardnienia rozsianego i syndromu przewlekłego zmęczenia objawy mogą być podobne do tych doświadczanych przy grypie.

LDN może powodować zaburzenia snu, gdy jest przyjmowany przed snem, najprawdopodobniej dzieje się tak z powodu zwiększonego uwalniania endorfin. Zaburzenia te obejmują wyraziste sny lub bezsenność.

Przyjmowanie naltreksonu przed snem jest często polecane pacjentom w internecie, ale jest wielu pacjentów przyjmujących ten lek o poranku i doświadczających doskonałych efektów. Jest to temat, który powinieneś omówić ze swoim lekarzem.

W różnych przypadkach(w tym anegdotycznych), liczba limfocytów T znacznie wzrosła, gdy pacjent zaczął przyjmować LDN. Może to odpowiadać za część korzyści, które odnoszą pacjenci leczeni z powodu chorób autoimmunologicznych lub raka.

U mniej niż 10% przypadków, objawy związane z rozpoczęciem leczenia mogą być wyraźniejsze i utrzymywać się nieco dłużej niż zwykle, czasami nawet przez kilka tygodni. W rzadkich przypadkach objawy mogą utrzymywać się przed dwa lub trzy miesiące zanim pacjent odczuje korzyści płynące ze stosowania LDN.

Jeśli efekty uboczne są kłopotliwe, możemy zmniejszyć dawkę o 0,5mg na okres 7 dni, co jest dobrym pomysłem i powszechną praktyką.

Bardzo rzadko miejsce mają objawy ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, zaparcia lub biegunki. Ich przyczyna nie jest jeszcze znana, ale powodem może być liczna obecność receptorów TLR4 w jelitach.

Pacjenci doświadczających tych efektów ubocznych mogą przyjmować naltrekson w postaci kropli podjęzykowych dzięki czemu jest on wchłaniany bezpośrednio do krwiobiegu.

Pacjenci, u których występują te efekty uboczne, powinni zwiększać swoją dawkę o maksymalnie 0,5mg na tydzień i skonsultować ze swoim lekarzem lub farmaceutą odpowiednią terapie dla podrażnionego żołądka jeśli zajdzie taka potrzeba. W tym celu można użyć inhibitorów pompy protonowej lub antagonistów receptora H2, natomiast należy unikać stosowania loperamidu oraz mieszanki kaolinu z morfiną.

Bezpieczeństwo terapii LDN podczas ciąży

Niskie dawki naltreksonu uważa się za bezpieczne w czasie ciąży oraz w okresie karmienia piersią. Setki pacjentek kontynuowało terapię LDN podczas ciąży bez jakichkolwiek efektów ubocznych dla dziecka, co więcej LDN okazało się pomocne w zapobieganiu poronień oraz przy problemach związanych z zajściem w ciążę.

Przypisy:
http://www.ldnresearchtrust.org/sites/default/files/Dr_Phil_Boyle.pdf

Postacie naltreksonu:

Płynna:
Płyn doustny o stężeniu 1mg/1ml jest najczęściej stosowaną formą tego leku. Przyjmowany jest każdego dnia, a do dozowania stosuje się strzykawkę.

Kapsułki:
W Stanach Zjednoczonych dostępne są kapsułki i tabletki o różnej zawartości leku u sporządzających go farmaceutów, jednak poleca się dokonywać zakupu jedynie u tych doświadczonych w sporządzaniu LDN.

Krople podjęzykowe:
Krople podjęzykowe zostały stworzone dla pacjentów, którzy mają problem z przyjmowaniem leków doustnych oraz dla tych, którzy chcą zagwarantować sobie jak najszybszy transport leku do układu krwionośnego. Kilka kropel umieszcza się pod językiem, bezpośrednio z zakraplacza, a dawka rośnie lub maleje wraz z ilością kropel.

Maść:
Maść z LDN najczęściej występuje w stężeniu 0.5mg/ml i jest przeznaczona do aplikacji na skórę. Jest to ułatwienie dla dzieci oraz pacjentów uczulonych na barwniki, aromaty lub inne substancje pomocnicze, które mogą występować w innych postaciach naltreksonu.

W Polsce naltrekson dostępny jest jedynie w postaci iniekcji(lecznictwo zamknięte) oraz tabletek powlekanych o zawartości 50mg w jednej tabletce, których nazwą handlową jest Adepend. W celu uzyskania dawek wykorzystywanych w LDN należy poszukać apteki sporządzającej leki recepturowe i zapytać o możliwość jego wykonania.
Część pacjentów rozpuszcza naltrekson w wodze oczyszczonej i przyjmuje go doustnie za pomocą strzykawki. Proces ten opisałem tutaj.

Toksyczność naltreksonu

Wykazano, że naltrekson w pełnych dawkach wynoszących 50-300mg przejściowo podnosi poziom enzymów wątrobowych. Pacjenci, którym przepisano naltrekson z powodu uzależnienia, muszą przejść badania funkcji wątroby przed rozpoczęciem terapii.

Nie jest to konieczne w przypadku LDN z uwagi na znacznie niższą dawkę, jednakże pacjenci z zaawansowaną niewydolnością wątroby powinni skonsultować się uprzednio ze swoim lekarzem nim rozpoczną leczenie.

Pacjenci z niewydolnością nerek lub wątroby powinni rozpocząć leczenie jedynie po wcześniejszej konsultacji ze swoim lekarzem lub specjalistą i powinni być monitorowani przez początkowy okres terapii. U osób z osłabioną funkcją nerek lub wątroby, normalne jest występowanie przejściowego wzrostu ich czynności, ale zazwyczaj wszystko wraca do normy w ciągu kilku tygodni.

Przeciwwskazania i środki ostrożności

LDN nie koliduje z większością innych terapii. Nie oddziałuje bezpośrednio ze steroidami, ale może blokować działania opioidowych leków przeciwbólowych. Pacjent przed rozpoczęciem terapii, powinien dać lekarzowi pełną listę przyjmowanych leków. W przypadku osób przyjmujących różne leki tradycyjne i środki ziołowe, zwłaszcza pacjenci z rakiem i zaawansowaną chorobą, powinni skonsultować się z wykwalifikowanym lekarzem lub farmaceutą przed włączeniem LDN do terapii.

Pozyskiwanie naltreksonu

****OSTRŻEŻENIE**** Nie kupuj naltreksonu przez internet. Nie ma żadnej gwarancji, że zakupiony lek jest właściwy, czy bezpieczny. Zdarzało się, że naltrekson zakupiony przez internet, za granicą okazał się być niskiej jakości, czymś zupełnie innym lub w jakiś sposób niebezpieczny.

Jedynym bezpiecznym i legalnym sposobem na pozyskanie naltreksonu jest nabycie go w aptece z polecenia lekarza.

Lista chorób, w przypadku których terapia LDN może przynieść korzyści

Agammaglobulinemia
Alergia atopowa
Astma
Atopowe zapalenie skóry
Autoimmunizacyjny zespół proliferacyjny
autoimmunologiczna choroba ucha wewnętrznego
Autoimmunologiczna enteropatia
Autoimmunologiczna kardiomiopatia
Autoimmunologiczna neuropatia obwodowa
Autoimmunologiczna niedokrwistość aplastyczna
Autoimmunologiczna niedokrwistość hemolityczna
Autoimmunologiczne progesteronowe zapalenie skóry
Autoimmunologiczne zapalenie błony naczyniowej oka
Autoimmunologiczne zapalenie trzustki
Autoimmunologiczne zapalenie wątroby
Autoimmunologiczny zespół niedoczynności wielogruczołowej
Bielactwo
Borelioza

Chłoniak Hodgkina
Chłoniaki nieziarnicze
Choroba Addisona
Choroba Alzheimera
Choroba Behceta
Choroba Buergera (Zakrzepowo-zarostowe zapalenie tętnic)
Choroba Castlemana
Choroba Crohna
Choroba Degosa
Choroba Dercuma
Choroba Gravesa-Basedowa
Choroba Habermanna I Muchy
Choroba Haileya-Haileya
Choroba Hashimoto
Choroba Kawasakiego
Choroba Ménière’a
Choroba Parkinsona
Choroba Stilla
Choroba Takayasu (Zapalenie tętnic Takayasu)
Choroba trzewna (celiakia)
Choroba zimnych aglutynin
Cukrzyca typu 1
Czerniak złośliwy
Depresja
Dystonia
Dziedziczne kurczowe porażenie kończyn dolnych
Egzema
Encefalopatia Hashimoto
Encefalopatia mialgiczna
Endometrioza
Eozynofilowe zapalenie powięzi
Eozynofilowe zapalenie żołądka i jelit
Fibromialgia
Glejak
Gorączka reumatyczna
Gruczolakorak nerki
Guzkowe zapalenie tętnic
Hipogammaglobulinemia
HIV/AIDS
Idiopatyczne demielinizacyjne choroby zapalne
Idiopatyczne zwłóknienie płuc
Immunologiczna plamica małopłytkowa
Kłębuszkowe zapalenie nerek
Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń
Leukocytoklastyczne zapalenie naczyń skóry
Linijna IgA dermatoza pęcherzowa
Liszaj płaski
Liszaj rumieniowaty
Liszaj twardzinowy
Łuszczyca
Łuszczycowe zapalenie stawów
Łysienie plackowate
Miastenia
Mieszana choroba tkanki łącznej
Mikroskopowe zapalenie naczyń
Miopatia zapalna
Młodzieńcze idiopatyczne zapalenie stawów
Młodzieńcze reumatoidalne zapalenie stawów
Nabyte pęcherzowe oddzielanie się naskórka
Napadowa nocna hemoglobinuria
Nawracające zapalenie chrząstek
Nefropatia IgA
Nerwiak zarodkowy (Neuroblastoma)
Neuromiotonia
Niedobór dopełniacza C2
Niedokrwistość hemolityczna
Niedokrwistość złośliwa
Nieswoiste zapalenie jelit
Niezróżnicowana choroba tkanki łącznej
Niezróżnicowana spondyloartropatia
Oczny pemfigoid bliznowaciejący
Olbrzymiokomórkowe zapalenie tętnic
Opryszczka ciężarnych
Opryszczkowe zapalenie skóry
Ostre rozsiane zapalenie mózgu i rdzenia
Paraneoplastyczne zwyrodnienie móżdżku
Pęcherzyca
Pęcherzyca zwykła
Pediatryczne autoimmunologiczne zaburzenia neuropsychiatryczne związane z
paciorkowcami
Pemfigoid (Dermatoza pęcherzowa)
Pemfigoid bliznowaciejący
Pemfigoid ciężarnych
Pierwotna marskość żółciowa
Pierwotna marskość żółciowa wątroby
Pierwotne stwardniejące zapalenie dróg żółciowych
Pierwotne stwardnienie boczne
Pląsawica Sydenhama
Podostre bakteryjne zapalenie wsierdzia
Pokrzywka autoimmunologiczna
Polimialgia reumatyczna
Poprzeczne zapalenie rdzenia
Poprzeczne zapalenie rdzenia kręgowego
Postępująca neuropatia zapalna
Postępujące kostniejące zapalenie mięśni
Postępujące porażenie najądrowe
Problemy z płodnością
Przewlekła białaczka limfocytowa
Przewlekła obturacyjna choroba płuc
Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna
Przewlekła zapalna polineuropatia demielinizacyjna
Przewlekłe limfocytowe zapalenie tarczycy (Hashimoto)
Przewlekłe nawracające wieloogniskowe zapalenie kości i szpiku
Rak gardła
Rak jajników
Rak jelita grubego I odbytnicy Rak macicy
Rak nerek
Rak pęcherza moczowego
Rak piersi
Rak płuc (z wyjątkiem drobnokomórkowego)
Rak prostaty (nieleczony)
Rak sutka
Rak trzustki
Rak wątroby
Rakowiak
Reumatoidalne zapalenie stawów
Reumatoidalne zapalenie stawów
Reumatyzm palindromiczny
Rozproszona skórna twardzina układowa
Rumień guzowaty
Samoistna krioglobulinemia mieszana
Zespół Evansa
Sarkoidoza
Sarkoidoza
Spektrum zaburzeń autystycznych
Spondyloartropatia
Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego
Stwardnienie koncentryczne Baló
Stwardnienie rozsiane
Stwardnienie zanikowe boczne
Szpiczak mnogi
Toczeń rumieniowaty
Toczeń rumieniowaty układowy
Twardzina
Twardzina skóry
Twardzina układowa
Twardzina zlokalizowana
Układowe zapalenie naczyń (Choroba Behceta)
Włókniejące zapalenie pęcherzyków płucnych
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Wrzodziejące zapalenie jelita grubego
Współczulne zapalenie oka
Wybiórcza aplazja układu czerwonokrwinkowego
Zaburzenia afektywne dwubiegunowe
Zaburzenia obsesyjno-kompulsywne
Zapalenie mięśni
Zapalenie mózgu Rasmussena
Zapalenie naczyń
Zapalenie naczyń związane z IgA (Choroba Schonleina-Henocha)
Zapalenie pnia mózgu Bickerstaffa
Zapalenie pośredniej części błony naczyniowej oka
Zapalenie skórno-mięśniowe
Zapalenie stawów związane z zapaleniem przyczepów ścięgnistych
Zapalenie tarczycy Orda
Zapalenie tarczycy typu Hashimoto
Zapalenie tętnicy skroniowej (Choroba Hortona)
Zapalenie twardówki
Zapalenie wielomięśniowe
Zapalenie żołądka
Zarniniak Wegenera
Zespół antyfosfolipidowy
Zespół antysyntetazowy
Zespół Blaua
Zespół bólu wielomięśniowego
Zespół chronicznego zmęczenia
Zespół Churga i Straussa (Eozynofilowe ziarniniakowe zapalenie naczyń)
Zespół Cogana
Zespół CREST
Zespół Cushinga
Zespół Devica
Zespół Dresslera
Zespół Goodpasture’a
Zespół Guillaina-Barrego (GBS)
Zespół Hursta
Zespół jajników policystycznych
Zespół jelita drażliwego (IBS)
Zespół Lamberta-Eatona
Zespół Majeeda
Zespół Millera-Fishera
Zespół mioklonii i opsoklonii
Zespół napięcia przedmiesiączkowego
Zespół nerczycowy
Zespół niespokojnych nóg
Zespół Parry’ego-Romberga
Zespół Parsonage-Turnera
Zespół POEMS
Zespół Raynauda
Zespół Reitera
Zespół Schmidta
Zespół Schnitzlera
Zespół Sjogrena
Zespół Sjögrena
Zespół stresu pourazowego
Zespół Susaca
Zespół Sweeta
Zespół sztywnego człowieka
Zespół sztywności uogólnionej
Zespół Tolosy-Hunta
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa
Zgorzelinowe zapalenie skóry
Zwłoknienie pozaotrzewnowe (Choroba Ormonda)

 

TEKST ZOSTAŁ SPORZĄDZONY W OPARCIU O MATERIAŁY ZAMIESZCZONE NA LDNRESEARCHTRUST.ORG
Share
This entry was posted in Health and tagged . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *